Warszawa, 6 grudnia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
ul. Jasna 2/4 00 – 013 Warszawa

za pośrednictwem

Telewizji Polskiej Spółki Akcyjnej w Warszawie
ul. Jana Pawła Woronicza 17, 00 – 999 Warszawa

Skarżący: Związek Zawodowy Pracowników Twórczych Telewizji Polskiej S.A. Wizja w Warszawie
Adres skarżącego: ul. Jana Pawła Woronicza 17, 00 – 999 Warszawa
Pełnomocnik skarżącego: Krzysztof Kluj – radca prawny, adres w nagłówku

Organ wydający decyzję: Telewizja Polska Spółka Akcyjna w Warszawie
Adres organu: ul. Jana Pawła Woronicza 17, 00 – 999 Warszawa

Opłata stała od skargi: 200 zł. – uiszczona przelewem bankowym

Skarga na ostateczną decyzję Telewizji Polskiej S.A. w Warszawie z 10 listopada 2011 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej

Przedstawiając pełnomocnictwo udzielone mi przez Związek Zawodowy Pracowników Twórczych Telewizji Polskiej S.A. Wizja, na podstawie art. 50 § 1, 52 § 1 i 2, 53 § 1 i 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zaskarżam w całości ostateczną decyzję Telewizji Polskiej Spółki Akcyjnej w Warszawie z 10 listopada 2011 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej (nr TSD/TSS/052-1/11), wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zaskarżonej decyzji zarzucam:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, iż wyniki audytów dotyczących spraw pracowniczych, w tym zatrudniania pracowników, przeprowadzonych w jednoosobowej spółce Skarbu Państwa jaką jest Telewizja Polska S.A. w Warszawie nie są informacją publiczną,

2. naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez odmowę udostępnienia przez Telewizję Polską S.A. w Warszawie informacji odnoszących się do spraw pracowniczych, w tym zatrudniania pracowników, a tym samym dotyczących organizacji tej spółki.

Wskazując na powyższe zarzuty, wnoszę o:

1. uchylenie wyżej wymienionej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z 19 października 2011 r.,

2. zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz strony skarżącej, a w tym kosztów zastępstwa przez radcę prawnego, według norm przepisanych.

Uzasadnienie

1. Rys historyczny

Wnioskiem z dnia 27 września 2011 r., Związek Zawodowy Pracowników Twórczych Telewizji Polskiej S.A. Wizja zwrócił się do organu o udostępnienie wyników audytów wewnętrznych prowadzonych w TVP S.A. tj.

a. audytu w OTVP Kraków, wszczętego z zawiadomienia ZZPT TVP S.A. Wizja,

b. audytu w OTVP Kielce, wszczętego z zawiadomienia ZZPT TVP S.A. Wizja,

c. audytu w Agencji Produkcji Telewizyjnej, wszczętego z zawiadomienia pracowników
Telewizji Polskiej S.A.,

d. audytu w tzw. sprawie Pawła Mitery.

Powyższe kontrole dotyczyły kwestii zatrudniania pracowników, co kilkukrotnie przyznał sam organ w pierwszej z wydanych decyzji, z 19 października 2011 r.

Organ wydając dwie negatywne dla skarżącego decyzje argumentował, że informacja odnośnie zatrudniania pracowników przez jednoosobową spółkę Skarbu Państwa, dysponującą środkami publicznymi i wykonującą zadania publiczne, nie ma charakteru informacji publicznej. Telewizja Polska S.A. w Warszawie powoływała się na art. 61 Konstytucji. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, obywatel ma prawo do informacji o działalności jednostek organizacyjnych, nie będących organami władzy publicznej, samorządu gospodarczego i zawodowego w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Ponadto Telewizji Polska S.A. argumentowała, że na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych, środki pochodzące z abonamentu są przeznaczane wyłącznie na realizację przez spółkę misji publicznej.

2. Podstawy prawne żądania udostępnienia informacji publicznej

Spółka Telewizja Polska S.A. w Warszawie, jak wynika z treści decyzji wskazanej w poprzednim zdaniu, nie kwestionuje, że jest podmiotem zobligowanym do udostępniania informacji publicznej. Podstawę prawną dla takiej tezy stanowi art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z jego brzmieniem, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, są zobowiązane do udostępniania w/w informacji. Jak stanowi art. 26 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji (dalej: u.o.r.t.), jednostki publicznej radiofonii i telewizji działają wyłącznie w formie jednoosobowej spółki akcyjnej Skarbu Państwa. Taką spółką jest Telewizja Polska S.A. w Warszawie. Zgodnie z brzmieniem art. 21 ust. 1 u.o.r.t. publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu. Wykonywanie zadań publicznych przez Telewizję Polską S.A. w Warszawie, nie ulega najmniejszym wątpliwościom. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 31 ust. 1 pkt 1 u.o.r.t., organ pozyskuje środki na swoją działalność m.in. z opłat abonamentowych, odsetek za zwłokę w ich uiszczaniu oraz kar za używanie niezarejestrowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Jak wynika z powyższego, spółka Telewizja Polska S.A. w Warszawie dysponuje majątkiem publicznym.

3. Zarzuty naruszenia prawa materialnego

A. naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez uznanie, iż wyniki audytów dotyczących praw pracowniczych, w tym zatrudniania pracowników, przeprowadzonych w jednoosobowej spółce Skarbu Państwa jaką jest Telewizja Polska S.A. w Warszawie nie są informacją publiczną.

Odmowa udostępnienia przez Telewizję Polską S.A. w Warszawie informacji publicznej, zmaterializowana wydaniem dwóch decyzji – z dnia 19 października 2011 r. oraz, po ponownym rozpoznaniu sprawy, z dnia 10 listopada 2011 r. dokonana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, co do zasady każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Warto w tym miejscu wskazać na interpretację przepisu art. 61 Konstytucji, na który powołuje się organ, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 837/2003 (LexPolonica nr 363597), w którym to Sąd ten stwierdził, iż „ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji, jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu”. Jak już to zostało wykazane w pierwszej części niniejszej skargi, na podstawie art. 21 ust. 1 u.o.r.t. spółka Telewizja Polska S.A. w Warszawie została zobligowana przez ustawodawcę do realizacji misji publicznej, tj. do wykonywania zadań publicznych. Dobór kadry pracowniczej, kwestie organizacyjne dotyczące zasadności istnienia stanowisk pracy, przydziału obowiązków pracowniczych, wynagradzania pracowników ma fundamentalne znaczenie dla rzetelności wykonywania misji publicznej przez organ – czyli jego podstawowej działalności. Celem funkcjonowania spółki Telewizja Polska S.A. w Warszawie, jak wynika z przepisów ustawy o radiofonii i telewizji, nie jest bowiem generowanie zysków z komercyjnych źródeł, lecz właśnie tworzenie programów misyjnych na rzecz całego społeczeństwa. Powyżej wskazane, odnoszące się do spraw pracowniczych dane, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, również ze względu na fakt, iż środki przeznaczone na wynagrodzenia pracowników pochodzą także z wpływów abonamentowych, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji. Pieniądze z tego źródła są bowiem przeznaczane na budżety, z których fi-nansuje się produkcje misyjne. Pracownicy pracujący przy tworzeniu takich programów otrzymują wynagrodzenie ze środków publicznych, czyli abonamentu.

Biorąc powyższe pod uwagę, w szczególności misję publiczną, którą realizuje Telewizja Publiczna S.A. w Warszawie, informacje dotyczące doboru kadry pracowniczej, zasadności istnienia stanowisk pracy, przydziału obowiązków pracowniczych, czy też wynagrodzeń osób zatrudnionych z całą pewnością stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

B. Naruszenie prawa materialnego tj. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez odmowę udostępnienia przez TVP S.A. w Warszawie informacji odnoszących się do spraw pracowniczych, w tym zatrudniania pracowników, a tym samym dotyczących organizacji tej spółki.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnieniu podlega informacja publiczna o organizacji podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 tej ustawy, a więc również o podmiotach reprezentujących inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osobach prawnych, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Dane dotyczące doboru kadry pracowniczej, zasadności istnienia stanowisk pracy, przydziału obowiązków pracowniczych, wynagradzania pracowników są niczym innym tylko informacjami o sposobie organizacji Telewizji Polskiej S.A. w Warszawie. Podjęcie decyzji, kto ma wykonywać konkretną pracę, przez jaki czas, ile zapłacić osobie wykonującej konkretne zadania z zakresu działalności misyjnej, są niczym innym jak decyzjami o charakterze stricte organizacyjnym. Z tego względu powinny być one udostępnione skarżącemu, a odmowa stanowi rażące naruszenie przepisu wskazanego na początku niniejszego akapitu.

4. Kwestie proceduralne

W wyroku z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt VIII SAB/Wa /2009 (LexPolonica nr 2144958), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził iż, „fakt, że spółka odmówiła skarżącemu udostępnienia informacji publicznej w formie przesłania kserokopii aktu notarialnego umowy sprzedaży nie zmienia tego, że pismo to należy traktować jak decyzję administracyjną. Przedmiotowe pismo wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny podmiot który je sporządził, datę wydania, zostało skierowane do konkretnego adresata, którym jest skarżący; zawiera rozstrzygnięcie, którym jest odmowa udostępnienia informacji; zawiera również uzasadnienie jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia (zaistnienie przesłanek z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej), nadto zostało podpisane przez prezesa zarządu spółki, czyli osobę upoważnioną do wydania decyzji”. Biorąc pod uwagę powyższy pogląd, nie ulega najmniejszym wątpliwościom, że pismo Telewizji Polskiej S.A. w Warszawie z dnia 19 października 2011 r., podpisane przez Prezesa Zarządu spółki – Juliusza Brauna – oraz pismo z dnia 10 listopada 2011 r. – podpisane przez ustanowionego przez niego pełnomocnika, należy traktować jako decyzje administracyjne. Zawierają one bowiem wszelkie elementy wskazane w powoływanym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Z tych powodów i na podstawie powołanych przepisów skarga jest zasadna i konieczna.

Krzysztof Kluj

radca prawny